Taschen - Sebastiao Salgado. Children

Her kriz durumunda çocuklar en büyük kurbanlardır. Fiziksel olarak zayıf olan çocuklar, açlığa, hastalığa ve susuzluğa karşı genellikle ilk düşenlerdir. Dünyanın işleyişine ve eksikliklerine dair masum olan çocuklar, neden tehlike olduğunu, kendilerine zarar vermek isteyen insanların neden var olduğunu ya da neden okullarını, arkadaşlarını ve evlerini belki de aniden terk etmeleri gerektiğini anlayamazlar.

Exodus serisinin tamamlayıcı bir eseri olarak, Sebastião Salgado en genç sürgünlerin, göçmenlerin ve mültecilerin 90 portresini sunuyor. Konuları farklı ülkelerden, farklı krizlerin kurbanı olan bu çocuklar, hepsi hareket halinde ve hepsi 15 yaşın altında. Salgado’nun geniş çaplı mülteci projesi sırasında, bu çocuklarda dikkatini çeken yalnızca acılarındaki saf masumiyet değil; aynı zamanda en zor koşullarda bile parlayan enerji ve coşku rezervleriydi. Angola ve Burundi’deki yol kenarı sığınaklarından Brezilya’daki şehir gecekondu bölgelerine, Lübnan ve Irak’taki geniş kamplara kadar çocuklar çocuk kaldı: Hem gülmeye hem de ağlamaya çabuk, futbol oynar, kirli suda sıçrar, arkadaşlarıyla yaramazlık yapar ve genellikle fotoğraflanacak olma fikrine sevinçle tepki verirlerdi.

Salgado için bu coşku tuhaf bir paradoks oluşturuyordu. Gülümseyen bir çocuk, yoksunluk ve umutsuzluk koşullarını nasıl temsil edebilir? Ancak fark ettiği şuydu: Çocuklardan sıraya geçmelerini istediğinde ve portrelerini tek tek çektiğinde, grup heyecanı kayboluyordu. Kamerasının önünde, her çocuk çok daha ciddi bir hale geliyordu. Onu gürültülü bir kalabalığın parçası olarak değil, birey olarak görüyordu. Pozları ciddi bir hâl alıyordu. Lensin içine ani bir yoğunlukla bakıyor, kendilerini ve durumlarını hızla değerlendirmiş gibi görünüyordu. Ve gözlerindeki ifade, küçük ellerin sinirli kıpırtısı veya yıpranmış giysilerin ince bedenlere acı verici şekilde asılı duruşu aracılığıyla, Salgado kendi başına bir forumu hak eden bir mülteci portföyü oluşturduğunu fark etti. Fotoğraflar, konularının duygularını açıklamaya ya da sağlık, eğitim ve barınma eksikliklerini detaylandırmaya çalışmaz. Bunun yerine, koleksiyon 90 çocuğa, tüm gençlik saflıkları ve geleceğe dair belirsizlikleriyle izleyiciye bakma olanağı sunar. Güzel, gururlu, düşünceli ve hüzünlü, hayatlarının bir anında kameranın önünde dururlar, ama yıllarca akıllardan çıkmayacak sorular sorarlar. Sürgünde mi kalacaklar? Her zaman bir düşmanı mı tanıyacaklar? Affedecekler mi yoksa intikam mı arayacaklar? Hiç büyüyebilecekler mi?

Exodus’un bu tamamlayıcı portföyünde, Sebastião Salgado en genç göçmen ve mültecilerin 90 portresini sunuyor. Angola’daki yol kenarı sığınaklarından Lübnan’daki geniş kamplara, Salgado’nun konuları hepsi hareket halinde ve hepsi 15 yaşın altında. Gururlu, düşünceli veya hüzünlü, izleyiciye gençlik saflıkları kadar geleceğin belirsizliğiyle de bakıyorlar.

Salgado, bu çocuklarda yalnızca acılardaki masumiyeti değil, aynı zamanda en zor koşullarda bile parlayan enerji ve coşku rezervlerini gözlemledi. Çocuklar futbol oynar, kirli suda sıçrar, arkadaşlarıyla yaramazlık yapar ve genellikle fotoğraflanacak olma fikrine sevinçle tepki verirlerdi. Kameranın önünde, her çocuk ciddi bir hâl alır; onları kalabalığın parçası olarak değil, birey olarak görür. Pozları ciddileşir ve lensin içine ani bir yoğunlukla bakarlar. Göz ifadelerinde, ellerin kıpırtısında veya yıpranmış giysilerde, Salgado kendine özel bir mülteci portföyü ortaya çıkardığını fark eder.

Fotoğraflar, çocukların duygularını veya sağlık, eğitim ve barınma eksikliklerini açıklamayı amaçlamaz. Bunun yerine 90 çocuk, gençlik saflıkları ve geleceğin belirsizliğiyle izleyiciye bakar. Güzel, gururlu, düşünceli ve hüzünlüdürler; hayatlarının bir anında kameranın önünde dururlar, ama yıllarca akıllarda kalacak sorular sorarlar.

Lélia Wanick Salgado, Paris’te mimarlık ve şehir planlama eğitimi aldı. Fotoğrafa ilgisi 1970’te başladı. 1980’lerde, Sebastião Salgado’nun fotoğraf kitaplarının çoğunu ve tüm sergilerini tasarlayıp tasarlamaya başladı.

Sebastião Salgado (1944–2025), 1973’te Paris’te profesyonel fotoğrafçı olarak kariyerine başladı ve ardından Sygma, Gamma ve Magnum Photos ajanslarıyla çalıştı. 1994’te eşi Lélia Wanick Salgado ile Amazonas Images’i kurarak çalışmalarını burada yürütmeye başladılar. Salgado’nun fotoğraf projeleri birçok sergide ve kitapta yer aldı; bunlar arasında Sahel. L’Homme en détresse (1986), Other Americas (1986), Terra (1997), Migrations (2000), The Children (2000), Africa (2007), Genesis (2013), The Scent of a Dream (2015), Kuwait. A Desert on Fire (2016), Gold (2019) ve Amazônia (2021) bulunur.